هر از چند گاهی که خبر درگذشت “یک استاد مسلم اخلاق” منتشر می شود، و آخرین نمونه آن آیت الله اشتهاردی در همین هفته قبل بود، شاید برای یک غریبه این توهم ایجاد شود که ضایعه بزرگی به کشور وارد شده است ولی اگر معیار برای قضاوت، جایگاه اخلاق و اخلاق مداری در ایران امروز باشد، با سختی تمام باید اعتراف کرد: نه! چنین نیست! افزایش متاثرکننده جرم و جنایت در جامعه، حسب اذعان مقامات ارشد پلیس، وجود مفاسد اقتصادی کلان، بر اساس اظهارات مکرر مقامات عالیرتبه کشور، تبعض و فساد در نظام اداری و بی اخلاقی های تقریبا عادی شده در دنیای سیاست ورزی ایرانِ امروز، حاکی از آن است که به رغم برپایی کلاس های متعدد اخلاق و وجود اساتید نه چندان کم شمار در این زمینه، “اخلاق” در ایرانِ امروز حال وخیمی دارد. اساتید مسلم اخلاق یا از زیر پوست شهر خبر ندارند، یا دانش و تجربه خود را نمی توانند به طور موثرمنتقل کنند، یا خوره ای هست که هر چه آن ها می بافند به چشم بر هم زدنی رشته می کند و می پوساند و یا هر این سه با هم. در هر حال حیات این آیت الله ها نوشدارویی برای اخلاق ایرانی نیست و مماتشان هم اخلاق را برای طولانی مدت غمگین نمی کند. /ا
فتحی said,
July 12, 2008 at 1:23 pm
کاملاً موافقم. با وجود تفاوت زیاد آقای اشتهاردی با آقایان مشکینی و مجتهدی تهرانی و اخلاق گراتر بودن وی، هنوز این آقایان نتوانسته اند پیرامون خود در قم را اصلاح کنند. زیرا اهل این زمانه نیستند و راهکارهایشان برای این زمانه نیست. بحران اخلاقی کنونی جامعه ما بیش از استاد اخلاق به مؤلفه های دیگری همچون اقتصاد و سیاست و فرهنگ بیمار ما وابسته است
فتحی said,
July 12, 2008 at 4:18 pm
من هم پساپس تولد شما را شادباش می گویم!
يزدان said,
July 13, 2008 at 12:52 pm
متاسفانه اشتباه مي كنيد. اين ضايعه دردناك است. اولا اين بزرگواران ميخ آهني را به خاطر عدم پذيرش سنگ نمي توانند در آن فرو كنند و نه به خاطر كوتاهي خود. ثانيا وجود همين بزرگواران است كه باعث شده وضع از اين كه هست بدتر نشود.