راز سر به مُهر

یک بار جایی خواندم، حاج احمد متوسلیان، که دیروز بیست و شش سال تمام از ربودنش در لبنان به دست فالانژهای سمیر جعجع گذشت، اهل بحث و مجادله بوده با شیوه ای جالب؛ خود نقش یک مارکسیست را بر عهده می گرفته و از دوستانش می خواسته تا وجود خدا را اثبات کنند. آن قدر کوتاه نمی آمد که دوستانش را عصبانی می کرد؛ بر می گشته و می گفته که: “من مسلمان نیستم ولی در قرآن خودتان، خدایتان شما را به مجادله احسن دعوت کرده؛ دلیل و برهان بیاورید، آرام باشید و پرخاش نکنید”.

*

ایران امروز با ایران سال های نه چندان دور، لااقل روزهایی که حاج احمد متوسلیان هنوز ایران بود، خیلی فرق کرده؛ نه مارکسیست ها که حتی مسلمانان دگر اندیش هم نمی توانند به آزادی پس از بیانشان امیدوار باشند.

 *

سال های بعد از سال هفتاد و هفت، گروهی از طلاب جوان مدارس دینی در زنجان شده بودند ایفاگر همان نقشی که ما به آن ها می گفتیم “گروه فشار”. بیانیه می دادند، امضا برای طومار جمع می کردند، داد می زدند، شعار می دادند. یک بار بزرگشان سر بحثی ناگهان برگشت و به من گفت: تو اصلا چرا ریشت را از ته می زنی؟! و من ماندم که اصلا این چه ربطی به بحث ما دارد! … چند هفته بعد، روزی که پایگاه بسیج شان را در مسجد عباسقلی خان دایر کردند، روی دیوار نوشتند: “پایگاه مقاومت بسیج حاج احمد متوسلیان عضو می پذیرد”. دلم به حال خودمان سوخت.

*

نمی دانم، و نمی دانیم، که آیا حاج احمد متوسلیان هنوز زنده است یا نه؟! اگر زنده است آیا از ایران امروز خبر درستی دارد یا نه؟ … آیا باور خواهد کرد که نامش روی پرچم کسانی رفت که آمده بودند، همه اسلام را به نام خودشان سند بزنند؛ اهل مدارا و اخلاق هم نبودند …