راز سر به مُهر

اول: سه سال قبل که قرار به انتخابات ریاست جمهوری بود، کسانی نه چندان کم شمار در وبلاگستان نوشته بودند که به احمدی نژاد رأی خواهند داد تنها به این دلیل که با شناختی که از او پیدا کرده اند می دانند که او نظام را به سوی نابودی و لااقل یک چالش بسیار جدی در عرصه وجود و عدم، هدایت خواهد کرد!

دوم: دولت نهم در حد اعلایش فقط یک دولت است مثل همه دولت هایی که در این سی ساله سر کار بوده اند یا در آینده خواهند بود. دولت نهم باز فقط یک قوه از سه قوه کشور است؛ حتی اگر رییس اش معجزه هزاره سوم باشد، حتی اگر بگوید که کابینه اش کابینه هفتاد میلیونی خواهد بود ولی سه سال بعد از شروع ریاستش بر جمهور، همه بدانند که بهترین کابینه برای رییس جمهور، کابینه ای است مرکب از بیست و یک  احمدی نژاد به تعداد ! 

سوم: عدالت جدای از این که یک آرمان بشری و سپس اسلامی است، بارها و بارها قبله نمای انقلاب اسلامی هم بوده است. عدالت خواهی بُن مایه مبازرات آزادی خواهانه ملت ایران در طول تاریخ بوده

چهارم: “دولت نهم در موضوع پیگیری عدالت تنهاست”؛ این گفته رییس دولت نهم در جمع دانشجویان دانشگاه امام صادق بوده است. معنای بدون تفسیر و خدشه این جمله این است: “فقط دولت نهم به دنبال عدالت است و دیگران؛ نه”. دیگران کیستند: کل نظام جمهوری اسلامی منهای دولت چهارساله احمدی نژاد و این یعنی تلاش رییس جمهوری اسلامی ایران برای نشان دادن بی کفایتی جمهوری اسلامی! 

پنجم: کسانی که به احمدی نژاد رای دادند تا روی شاخه درخت بنشیند و آن را ببرد؛ این روزها خرسند از پیش بینی شان شاید اما باور نکنند که او دارد “ایران” را هم می بازاند.