اصلا آدم یخ می کند وقتی این همه بی اعتنایی مردم را نسبت به وضعیت بین المللی کشور می بیند! بعد از رسیدن تعداد قطعنامه های ضد ایرانی شورای امنیت به عدد بی سابقه “سه”، آن چه به راحتی به چشم می خورد این است که هنوز باارزش ترین دغدغه عامه مردم، انتخاب سرمربی تیم ملی فوتبال و و البته اندکی قبل تر از آن، گرانی و آن آخر صف رد صلاحیت هاست! این قطعنامه ها هیچ اثر فیزیکی که نداشته باشد، لااقل تاییدی است بر این که ایران محکوم است؛ با محکوم هم بد برخورد می شود، نه به راحتی با او معامله می کنند و نه اجازه می دهند کمر از زیر فشار روانی این هجمه ها راست کند و بی منت نانی سر سفره بیاورد. یک بار رییس میز ایران در سیا گفته بود بزرگترین موفقیت جمهوری اسلامی این است که مردم را غیرسیاسی بارآورده! این جمله را چند سال پیش در مجله صفحه اول که به ترجمه و انتشار مقالات نشریات خارجی می پرداخت دیدم، مدت ها طول کشید تا درستی این کلام را باور کنم. شما هم لابد تحلیل های غیرمستند و غیرعلمیِ قهوه خانه ای یا صحبت های کم ارزشِ به اصطلاح سیاسیِ مسافران یک تاکسی را و یا راهپیمایی های دوره ای را در پس تبلیغات سنگین رسمی، نشانه سیاسی بودن تلقی نمی کنید! سیطره بی برنامگی و بدبرنامگی بر اقتصاد و مدیریت فرهنگی کشور در کنار اولدروم بلدورم های سیاسی، خانمان براندازتر از آن است که دلشوره نتایج مسابقات فوتبال را داشته باشیم و یا به نق زدن های بی حاصل دربرابر موج ویرانگر تورم و گرانی اکتفا کنیم. من فقط می دانم داریم هلاک می شویم و دلمان را خوش کرده ایم به “خواب” که نفهمیم کی سقف فرو می ریزد روی وجودمان! /ا
