راز سر به مُهر

پدر ماشین را زیر سایه درختان چنار پارک می کرد و من و رحیم می دویدیم توی باغ؛ دویدن و بازی بین درختان و هر از چند گاهی چیدن میوه ای کال و پریدن از روی جوی آبی که می سُرید وسط باغ، لذت روزهای خوش تابستان های کودکی مان بود. راه رفتن توی نهر آب سردی که تا چند دقیقه قبل ترش، صد متر زیرِ زمین بود، مسابقه ای بود که من معمولا بازنده ی از پیش تعیین شده اش بودم. چیدن و خوردن نخود سبز و تازه، خیره شدن به ماشین هایی که از جاده کنار باغ با سرعت یا به سنگینی و طمانینه رد می شدند، تعقیب مورچه ها تا لانه، چیدن گل های وحشی، هوس نشستن پشت فرمان ماشین پدر و ادای رانندگی در آوردن … سال ها بعد، روزی که رانندگی هم یاد گرفته بودم، در اقیانوس سکوت و سبزینگیِ باغ، صدای جادوی کیتارو در موسیقی متن “جاده ابریشم” را بلندِ بلند کرده بودم، و داشتم یکی از بهترین خاطرات با طبیعت بودن را برای خودم خلق می کردم