یک سال پیش در روزی چون دیروز دو ساعت بعد از پایان شیفت کاری علی پاسلارزاده، در یکی از محوطه های بندر شهید رجایی و حوالی ساعت نه و نیم صبح، جسد غرق به خون این همکار ما را داخل کانتینر محتوی سیگار پیدا کردند. او در واحد حفاظت کار می کرد و آخرین بار حوالی ساعت هفت صبح همان روز دیده شده بود. او چون سایر همکارانش در واحد حفاظت وظیفه داشت از اماکن تحت قرار داد شرکت ما با سازمان بنادر و کشتیرانی حفاظت کند. قاتل یا قاتلان که در حال دزدی از کانتینر بودند در مواجهه با این جوان 38 ساله وحشیانه به او حمله کرده و با ضربه یا ضربات سنگین بر سر و قتل او، جسد را داخل کانتینر انداخته و متواری شده بودند. چنانچه خون علی به بیرون از کانتینر جاری نشده بود معلوم نبود بین دریایی از کانتینرها کی جسد او پیدا می شد. همین مساله باعث دلگرمی همه شد که “قرار نیست خون پاسلارزاده هدر شود”. رییس واحد حفاظت می گفت: از اول دوره خدمتم چنین چیزی ندیده بودم. وقتی با دزدی مواجه می شدیم سارقان یا پا به فرار می گذاشتند یا التماس می کردند که رهایشان کنیم ولی ضرب و جرح و قتلی اتفاق نمی افتاد. همه همکاران در شرکت به شدت متاثر شده بودند. از علی پاسلارزاده دو فرزند به یادگار ماند: مهران و مهرانه. مهران محصل است و دانش آموزی ممتاز ولی مهرانه هنوز مدرسه نمی رود. نمی دانم چرا خبر، بازتابی در نشریات نداشت! همان سال گذشته با تصویب هیأت مدیره کمک خوبی به خانواده مرحوم شد و خانه ای نیز از طرف شرکت به خانواده اجاره نشین علی اهدا گردید. با این همه هنوز خبری از قاتل یا قاتلان نیست هر چند هر از چندگاهی خبرهایی می شنویم. علاوه بر این مساله آزار دهنده آن چه در این بین باعث تاثر فزون تر می شود، تداوم سیستم حفاظتی ماست که همکارانمان در این واحد قانونا اجازه ندارند مسلح باشند در حالی که نگهبانی از میلیاردها تومان سرمایه مردم را بر عهده دارند. اگر محذوریت حرفه ای نبود از جریان دستگیری چند سارق جدید توسط همکاران واحد حفاظت، آن هم با دستانی خالی، برایتان می نوشتم و می نوشتم که چه کسانی بودند و از کجا آمده بودند. در آن صورت محال می دانم چشمانتان گرد نمی شد و فک محترم به زمین نزدیکتر نمی گردید! … راستی عکس بالا عکس مهرانه است، سر خاک پدر. /ا
shohreh گفت،
نوامبر 2, 2007 در 2:56 ب.ظ
آخی دلم چقدر سوخت محمد عزیز . چه دختر نازی . خیلی دلم سوخت . روحش شاد و یادش گرامی . سبز باشی .