اینجا به احترام سکوت یک دقیقه بمیرید
رویا تفتی
ناگهان
فوریه 21, 2007 در 5:31 ق.ظ (Nostalgia, برای دلتنگی ها)
انگاری خون رگ هایم سرد می شود … تپش قلب می گیرم … خواب از سرم می پرد … موی تنم سیخ می شود …وقتی ناگهان یادم می آید که دیگر نیستی … که جایت خالی است … که از جمع ما تفریق شده ای … که مهمان خاکی … دلم برای صدایت تنگ است
The Moon & The Sun
فوریه 20, 2007 در 5:08 ق.ظ (Moon)
I am very happy because I hope “Moon” will help me to contact with non Iranian blog writer in the world.
I have been writing in the web since more than 3 years ago: first in Persianblog free blog services (now deleted) then in Blogger (here). I have wanted to write English in the web and now I can do it but … but I have a big shortage! That is my low knowledge about English language! Then also I hope “Moon” help me to grow my English language knowledge. Attention please: your help is more effective me than “Moon”. Really you are sun for “Moon” … Moon has light only with sun helping … send me light … teach me …
Best regards.
I have been writing in the web since more than 3 years ago: first in Persianblog free blog services (now deleted) then in Blogger (here). I have wanted to write English in the web and now I can do it but … but I have a big shortage! That is my low knowledge about English language! Then also I hope “Moon” help me to grow my English language knowledge. Attention please: your help is more effective me than “Moon”. Really you are sun for “Moon” … Moon has light only with sun helping … send me light … teach me …
Best regards.
نام کوچک
فوریه 19, 2007 در 9:31 ق.ظ (Nostalgia, برای دلتنگی ها)
کاش دلتنگي نيز نام ِ کوچکي ميداشت
تا به جاناش ميخواندی: /ا
نام ِ کوچکي
تا به مهر آوازش ميدادی، /ا
همچون مرگ
که نام ِ کوچک ِ زندهگيست
و بر سکّوب ِ وداعاش به زبان ميآوری
هنگامي که قطاربان
آخرين سوتاش را بدمد
و فانوس ِ سبز
به تکان درآيد: /ا
نامي به کوتاهي آهي
آخرين سوتاش را بدمد
و فانوس ِ سبز
به تکان درآيد: /ا
نامي به کوتاهي آهي
که در غوغای آهنگين ِ غلتيدن ِ سنگين ِ پولاد بر پولاد
به لبجُنبهيي بَدَل ميشود: /ا
به کلامي گفته و ناشنيده انگاشته
يا ناگفتهيي شنيده پنداشته. /ا
شاملو
KIM
فوریه 17, 2007 در 6:12 ق.ظ (Book, Nostalgia, برای دلتنگی ها, کتاب)
شاگردان کلاس اول مدرسه ما زنگ های تفریح در علفزار مسابقه دو می دادند. کیم با لبخند زیبا و موی دم اسبی طلایی رنگش و من، از همه بچه ها سریع تر می دویدیم. /ا
یک بار در حیاط خانه او با هم مسابقه دادیم. یادم نیست کدام یک از ما برنده شدیم. /ا
کیم چند سال بعد، بر اثر یک بیماری که نمی توانستم نامش را تلفظ کنم، مرد. /ا
من، هنوز همراه کیم می دوم. /ا
ROBERT M. DOMINGUEZ
گل هایی که دیگر آب شان نخواهی داد
فوریه 14, 2007 در 8:02 ق.ظ (Nostalgia, برای دلتنگی ها)
خواهر مهربانمبا آن که می دانم حالا دیگر سرت نه درد می کند و نه گیج می رود، از جای زخم تیغ جراحی خون نمی آید، تنت محتاج ناز طبیبان نیست و معطل نمی شوی زیر این دستگاه و آن دستگاه، روی تخت سخت بیمارستان نیستی و سوزن سرم را به دستت نزده اند … با همه این ها دلم سخت تنگ است برایت. با خودم می گویم کاش می توانستم دست ببرم به همه ساعت های عالم و همه عقربه ها را تا می توانم عقب ببرم … آن گاه می نشستیم و از سفری که قرار بود اسفندماه پیش ما بیایید صحبت می کردیم … خودت خواسته بودی عکس های جدید مهشاد را برایت بفرستم. چرا نماندی پس؟ … خودمانیم چه کسی در همه این سال ها فکر می کرد آخرین دیدار من و تو در اتاق بیمارستان شهدای تجریش خواهد بود؟ در آن دیدار آخر آن قدر دلم می خواست سریع با مهشاد پیشت برسم که نمی دانم مهشاد بغل و بدو پله های آن شش طبقه را چطور بالا آمدم. قلبم داشت از جایش کنده می شد… همه چیز ناگهان شروع شد و … چه زود دیر شد… صدای شکستن دلمان در دوری مادر هنوز به گوش می رسید که این بار تو رفتی … دلم برای گل هایی که آبشان می دادی تنگ خواهد شد، برای خانه ای که زیر دستت برق می زد دلم تنگ خواهد شد. خواهرم! جایت خالیست … دیگر سجاده نمازت را در غروب تابستان های دل انگیز صایین قلعه، روی ایوان خانه نخواهی گشود به انتظار اذان مغرب … /ا
*
مادر روزهای آخر گفته بود که خواهر از همه زودتر پیش او خواهد رفت … یادم هست وقتی مادر رفت، خواهر گریه می کرد و می گفت: تنها دلخوشی ام این است که گفته ای زودتر از همه پیشت خواهم آمد … هیچکدام نمی دانیم چرا مادر چنان گفت و چرا چنین شد… / ا
شبنم پاکیزه
فوریه 12, 2007 در 5:59 ق.ظ (Nostalgia, برای دلتنگی ها)
او شبنم پاکیزه ای بود
که در دام گل خورشید افتاد
که در دام گل خورشید افتاد
فروغ
سکوت بود و نسیم
فوریه 12, 2007 در 5:55 ق.ظ (A sense, یک حس)
از همه دوستان و عزیزانی که درگذشت خواهر مهربانم را تسلیت گفتند سپاسگزارم. از علیرضا و گیتی /سیدنی، سعید مالکی / وبلاگ آن سوی دیوار، یاسمن / وبلاگ کلک خیال انگیز، شهره / وبلاگ از خود با خویش، علیرضا بازرگان / وبلاگ سر در نمی آورم، آیدین فرنگی / وبلاگ یادداشتهایی برای مخاطب احتمالی، مهدی جلیل خانی / وبلاگ بوی کاغذ، نرگس / وبلاگ از روی سادگی؟، امید / وبلاگ مسافری در کویر، محسن سالک / وبلاگ یادداشت های یه مرد تنها، محمد واعظی / وبلاگ این خانه سیاه است، آورا / وبلاگ آورا … عزیزان و دوستانم در روزنامه مردم نو / به خصوص علیرضا اسکندریون، سعید افشار و حمیدرضا عسگری نژاد، همکاران سابق و دوستانم در هفته نامه پیام زنجان، رحمت ا.. بیگدلی / مدیر مسوول هفته نامه بهار زنجان، مسیح الله سلطانی / مدیر مسوول هفته نامه صدای زنجان، مسعود اطاعتی و فرید احدیان / از فعالان مطبوعاتی زنجان، علی ربیع نیا – ناصر مقدم – محمد ربیع احمدخانی و جواد بازرگان / از همکاران سابق، خانواده محترم بابایی ، فریبرز معجزاتی و محمود غفاری / از دوستان و همکاران سابق مطبوعاتی، جمعی از دوستان دوران دبیرستان و دانشگاه، از تمامی همکارانم در تهران و بندرعباس … از همه سپاسگزارم. /ا
خواهر
فوریه 3, 2007 در 5:45 ق.ظ (Nostalgia, برای دلتنگی ها)
تصمیم ناگهانی، مسافرت، تهران، بیمارستان …، عیادت خواهر، … زنجان، سرما، پیام زنجان، مردم نو، صایین قلعه، محمد آقا، محله قدیمی، سلمانی دوران کودکی، ناگهان آنفولانزا، تب، سرفه، درد، سکوت، بدقولی، خیابان های قفل شده از حماقت، … دوباره تهران، دوباره خواهر، عمل جراحی، بیهوشی، بیهوشی، بیهوشی، نگرانی، بغض، دعا … /ا
خدای بزرگ مهر و وفا!/ا
در گوشه کوچکی از این زمین بزرگ، روی تخت بیمارستان، تندیس مهربانی و وفا با زخمی در سر به یادگار مانده از تیغ جراحی، بی هوش خوابیده، باید زودتر از این ها چشم می گشود … خدایا! من درخشش دوباره چشمان خواهرم را از تو می خواهم … /ا
