خداوندا! مرا وسيله صلح خويش قرار ده
آن جا که کين است، بادا که عشق ورزم
آن جا که تقصير است، بادا که بخشايش آورم
آن جا که تفرقه است، بادا که يگانگی آورم
آن جا خطا است، بادا که راستی آورم
آن جا که شک است، بادا که ايمان آورم
آن جا که نوميدی است، بادا که اميد آورم
آن جا که ظلمات است، بادا که نور آورم
آن جا که غمناکی است، بادا که شادمانی آورم
خداوندا ! بادا که بيشتر در پی تسلی دادن باشم تا تسلی يافتن
در پی فهميدن باشم تا فهميده شدن
در پی دوست داشتن باشم تا دوست داشته شدن
چه با دادن است که می گیریم
با فراموشی خويشتن است که خويشتن را باز می يابیم
با بخشودن است که بخشايش به کف می آوريم
فرانچسکوی قدیس
