راز سر به مُهر

حکایت غریبی شده این وبلاگ نویسی ما! لابد به خاطر دارید حدود بیست روز قبل به علت تداوم اشکال در سیستم ادیت و مدیریت وبلاگم در بلاگر به وردپرس، یعنی همین جا، نقل مکان کردم و تا کنون 27 پست نیز اینجا نوشته ام. متاسفانه مشکل مشابهی از یک هفته پیش همین جا پیش آمده و لابد می بینید در این شش پست اخیر نه توانسته ام عکسی آپلود کنم و نه پست ها را ادیت و باز جالب این که ظاهرا مشکل بلاگر برطرف شده! همه این ها باعث شده به فکر یک وبسایت اختصاصی باشم … تا آن زمان برمیگردم سر خانه قبلی.

http://mmoeeni.blogspot.com/

هر از چند گاهی که خبر درگذشت “یک استاد مسلم اخلاق” منتشر می شود، و آخرین نمونه آن آیت الله اشتهاردی در همین هفته قبل بود، شاید برای یک غریبه این توهم ایجاد شود که ضایعه بزرگی به کشور وارد شده است ولی اگر معیار برای قضاوت، جایگاه اخلاق و اخلاق مداری در ایران امروز باشد، با سختی تمام باید اعتراف کرد: نه! چنین نیست! افزایش متاثرکننده جرم و جنایت در جامعه، حسب اذعان مقامات ارشد پلیس، وجود مفاسد اقتصادی کلان، بر اساس اظهارات مکرر مقامات عالیرتبه کشور، تبعض و فساد در نظام اداری و بی اخلاقی های تقریبا عادی شده در دنیای سیاست ورزی ایرانِ امروز، حاکی از آن است که به رغم برپایی کلاس های متعدد اخلاق و وجود اساتید نه چندان کم شمار در این زمینه، “اخلاق” در ایرانِ امروز حال وخیمی دارد. اساتید مسلم اخلاق یا از زیر پوست شهر خبر ندارند، یا دانش و تجربه خود را نمی توانند به طور موثرمنتقل کنند، یا خوره ای هست که هر چه آن ها می بافند به چشم بر هم زدنی رشته می کند و می پوساند و یا هر این سه با هم. در هر حال حیات این آیت الله ها نوشدارویی برای اخلاق ایرانی نیست و مماتشان هم اخلاق را برای طولانی مدت غمگین نمی کند. /ا

امروز بیستم تیرماه 87، پنج سال تمام از درگذشت زهرا کاظمی سپری می شود. وی که در محوطه بیرونی زندان اوین از تجمع خانواده زندانیان “عکاسی” می کرد، بازداشت شد و در طول دوره بازداشت و بازجویی به علت ضربه مغزی، درگذشت. با وجود اصرار فرزندش برای کالبد شکافی، او را سریعا در زادگاهش شیراز به خاک سپردند.
*
احمد باطبی از نه سال پیش در زندان بود. وی در جریان حوادث تیرماه سال 78 کوی دانشگاه تهران بازداشت، محاکمه و ابتدا به اعدام و سپس به پانزده سال زندان محکوم شد. جرم او تبلیغ علیه نظام با بلند کردن پیراهنی خونین بود! او وقتی بیشتر مغضوب شد که این عکس روی جلد مجله معتبر اکونومیست به چاپ رسید. باطبی از سه ماه پیش به طور مخفیانه کشور را در حالی که “زنده” بود، ترک کرد.
*
ظاهرا عکس و عکاسی، تصویر و تصویر برداری و در یک کلام “مستندسازی” عقوبت های سنگینی در این حوالی دارد! قرار بود باطبی را به خاطر عکسی که از او چاپ شد، بالای دار بفرستند و زهرا کاظمی را به خاطر عکس هایی که گرفت و هیچ گاه در هیچ جایی چاپ نشد، زیر خاک فرستادند. باطبی خوش شانس تر از زهرا کاظمی بود که سرش به جسم سختی نخورد، یا جسم سختی به سرش! اما مخترع دروبین عکاسی شاید در خواب هم نمی دید که چنین وسیله مرگ آفرینی اختراع کرده باشد؛ نوبل که دینامیت را اختراع کرد؛ باهوش تر از او بود! /ا

چقدر بوی باروت و خون و دود می آید؛ “گور می کَنیم، توپ پر می کُنیم، موشک می پرانیم، می بندیم، باز می کنیم، پاره می کنیم …”؛ ته دل مردم را خالی می کنند تا حتی مزه مَلس نفت 140 دلاری هم یادشان نماند. صلح که باشد همه سهم از سرمایه خودشان می خواهند، شیپور جنگ که باشد دندان ها تق تق به هم می خورند و چشم ها گرد می شود و کسی سراغ خوشی نمی گیرد؛ سهم همه می شود “یک جانِ سالم؛ فقط” و همه کسانی که آمده اند برای فدای جانشان دنبال بهانه می گردند تا به به هر جان کندنی است به خودشان بقبولانند که صاف از آسمانِ بهشت، پایین خواهند افتاد! بشر را می بینید کارش به کجا رسیده؛ هیچ راهی باقی نمانده انگار. فکرش را بکنید اگر که به جای این موجود دو پا، گرگ شده بود اشرف مخلوقات آن وقت چه می شد؟ همان اول کاری را می کرد که بشر پس از بارها مذاکره و مصافحه و معانقه می کند، زخم و دریدن و خون و مرگ و آن گاه فقط انتظار برای لاشخوری که کاری ندارد جز منقار بر تن کسی که دستش از همه جا کوتاه است … خیلی خوشبین که می شوم می گویم این قتلگاه فرصت ها و زمان و مشغول کُنک های مردمان است و سر آخر همه دور سفره ای واحد خواهند نشست که طعم هیچ نان و آبی در آن به مذاق کبوتر صلح و دوستی خوش نخواهد آمد؛ اگر که گوشت بریان وسط سفره، تن سرخ کرده کبوتر صلح و دوستی نباشد! /ا

آن قدر غم هست که 16 تیر بیاید و برود و تو یادت نباشد که کسی بوده به اسم سید حسن حسینی که همین دو سال قبل، آرام گرفت. “سید” آن چنان که نوشته اند؛ رفیق فابریک قیصر امین پور و سلمان هراتی بوده و این هر سه، هیچکدام حالا نیستند. دکترای ادبیات داشت و … و شعرهایش دلت را تنگ تر می کند با لبخندی سیاه؛
*
شاعری / وام گرفت / شعرش آرام گرفت
*
تاجری دسته گلی پرپر دید / یاد پروانه کسبش افتاد
*
نرخ غم ارزان شد / از تورم / دل شاعر ترکید
*
تاجری اره برقی آورد / پای یک منظره را / امضا کرد
*
شاعری از غم نان دوران گله کرد / تاجری خنجر خواست / و سر حوصله / فکر صله کرد
*
و زمین می گردید / شاعری می پژمرد / عارفی جان می داد / زاهدی غسل جنابت می کرد / و زمین می گردید

عنوان: آن سرباز و آن ریش تراش معروف 18 تیر
از بین همه متهمان در پرونده 18 تیر، فقط یک سرباز وظیفه نیروی انتظامی به نام اروجعلی ببرزاده در دادگاه مجرم شناخته شد؛ آن هم به جرم دزدیدن یک ریش تراش از خوابگاه دانشجویان! متهمان را حتی با لباس فرم نیروی انتظامی به دادگاه آورده بودند شاید تنها به این دلیل که نشان دهند، پلیس با افتخار تمام پشتیبان عوامل خود است حتی تا پای میز محاکمه. از بین آن همه چیزی هم که می شد در خوابگاه دزدید، فقط یک ریش تراش معروف شد؛ به همان اندازه که خواستند یک سرباز با اسم غیرمتعارف را مجرم معرفی کنند؛ و این شک برانگیز است، معروف کردن آن ریش تراش هم شاید یک استعاره بود: “دانشجویان محترم! ما به این دلیل داریم به ریشتان می خندیم که ریش تراش نداشتید آن را مرتب کنید … حالا دزدش را هم خودمان گیر انداختیم”! /ا

عنوان: هجده تیر؛ روزی که ثابت شد صدا و سیما نه رسانه است نه ملی
هجده تیر سال 78 که ناآرامی های کوی دانشگاه تهران و سپس شورش های خیابانی به نحو احسن ! سرکوب شد؛ صدا و سیما نه به عنوان رسانه بلکه به عنوان عضوی مهم در گردونه سرکوب به خوبی به وظایف خود عمل کرد؛ سانسور کامل عملکرد گروه فشار و نیروی انتظامی درتهاجم شب اول به کوی دانشگاه و در مقابل تخریب وجهه دانشجویان برای توجیه یورش به خوابگاه ها و بی اعتنایی به ریشه اصلی ناآرامی ها، بی خبر گذاشتن مردم از فاجعه دانشگاه تبریز و در نهایت تهییج مردم دور از صحنه با طرح اتهام های سنگین علیه معترضان همه و همه ثابت کرد، اگر یک رسانه ی حق مدار یعنی رسانه ای که خبر را نه در جهت منافع قدرتِ حاکم بلکه در جهت آگاهی بخشی به مردم، منتشر می کند، صدا و سیمای جمهوری اسلامی تنها چیری که نبود، “رسانه” بود! … قرار اما وقتی به رسوایی باشد، دور گردون مهلت نمی دهد؛ تنها یک سال بعد وقتی مجلس ششم در طلیعه فعالیت های خود، قصد اصلاح قانون مطبوعات کرد و آن ماجراها پیش آمد، همین صدا و سیما در پاسخ به اعتراض های وزارت کشور دولت خاتمی که چرا اطلاعیه برای تجمع غیرقانونی در مقابل مجلس را پخش می کند؛ نه تنها مدعی شد که وظیفه رسانه، اطلاع رسانی است بلکه به طور جدی در سلامت روانی وزیر وقت کشور، موسوی لاری، تشکیک کرد! چنین است که “رسانه ملی” یک تعارف است و یا واقع بینانه تر؛ یک دروغ بزرگ!